Crisis met schuldgevoel

Sinds 2 weken hebben we thuis een best wel strikt social-distance beleid. Slechts voor het uitlaten van Saar (de hond) en af en toe een boodschap, begeven wij ons in het openbaar. We willen niet besmet worden met het C-virus en zeker niemand besmetten. We hebben kwetsbare, zieke ouders en zelf val ik ook onder de risicogroep. Mijn man kan goed vanuit huis zijn werk doen en onze zoon lukt het ook om zijn schoolwerk te doen. Geen van ons heeft gezondheidsklachten die op het Coronavirus lijken. Het gaat, gezien de situatie, in ons huis dus eigenlijk bijzonder goed.

Om mij heen, op social media, zijn mijn vakgenoten (coaches en trainers) creatief met het aanbieden van online oplossingen om hun werk te blijven doen. Webinars, online coachsessies, chatsessies, werksessies en nog meer als oplossing voor het coach- en trainingsaanbod in deze tijd. Interessant om te ontdekken wat er allemaal nog meer kan en hoe dit kan werken.

Mijn vak is dus coach/trainer en masseur. Een, tot voor kort, zinvol beroep maar nu, heel duidelijk, geen cruciaal beroep. En dat is waar mijn laarsje nu knelt…

Zijn coachthema’s als grenzen stellen, voor jezelf opkomen, nee-zeggen zonder buikpijn, wat is mijn volgende stap, etc. etc. in deze situatie van gezondheidsdreiging en grote onzekerheid, echt aan de orde? Ja, in theorie zou ik van alles kunnen bedenken waarom juist nu. En ja, misschien is er best animo bij mensen om aan de slag te gaan met deze onderwerpen in een coachgesprek.

Waar knelt ie dan?
Het knelt in mijn hoofd en in mijn buik omdat ik met mijn werk geen bijdrage kan leveren aan wat er nu primair nodig is. Zieke mensen beter maken. Eenzame mensen minder eenzaam laten zijn. Pijn verminderen bij diegenen die het zwaar hebben. De thema’s waarvan ik verstand heb, zijn in ieder geval bij mij op de achtergrond verdwenen. Een sluimerend schuldgevoel heeft zich aangediend…

In de komende tijd ga ik mijn hulp op verantwoorde wijze kan inzetten. Misschien het rondbrengen van voedselpakketten voor de voedselbank? De oudere mensen en de vrienden die single zijn extra aandacht geven. En ik krijg vast nog wel meer ingevingen.
Mijn hoofd en mijn hart zijn al een stuk helderder.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *